กีฬาสำหรับเด็กในเมืองที่แทบไม่มีที่ให้วิ่ง

ในเมืองที่มีสวนสาธารณะ ไม่มีใครต้องวางแผนสัปดาห์ของเด็ก เขาออกไปข้างนอกแล้วมันก็เกิดขึ้นเอง กรุงเทพฯ ไม่ได้เป็นแบบนั้น พื้นที่สีเขียวมีน้อย อากาศร้อนจริงจังเกือบทั้งปี และตั้งแต่พฤษภาคมฝนเป็นคนตัดสินว่าเย็นนี้จะเป็นอย่างไร

ดังนั้นจึงต้องวางแผน และแผนที่อยู่รอดมักมีอะไรเหมือน ๆ กันอยู่ไม่กี่อย่าง

มีหลังคา ไม่อย่างนั้นปีจะสั้นลงครึ่งหนึ่ง

สนามกลางแจ้งในกรุงเทพฯ ใช้ไม่ได้ตอนกลางวันเกือบครึ่งปี และใช้ไม่ได้เลยในเย็นที่ฝนตก สนามมีหลังคาที่นี่จึงไม่ใช่ความหรูหรา แต่คือความต่างระหว่างฤดูกาลที่เดินได้ กับฤดูกาลที่เต็มไปด้วยรู

ใกล้พอที่จะไม่มีใครกลัวการเดินทาง

คุณภาพของโค้ชสำคัญน้อยกว่าที่ผู้ปกครองส่วนใหญ่คิด และระยะทางสำคัญกว่า สี่สิบนาทีต่อเที่ยว สัปดาห์ละสองครั้ง ในสภาพรถติดแบบนี้ คือสิ่งที่ทำให้เรื่องส่วนใหญ่จบลง ไม่ใช่การที่เด็กหมดความสนใจ

นับเวลาเดินทางก่อนนับอย่างอื่น

เวลาคงที่ ไม่ใช่เวลายืดหยุ่น

อะไรที่เลื่อนได้จะถูกเลื่อน แล้วก็จะถูกข้าม สองเย็นเดิมทุกสัปดาห์รอดพ้นเทอมที่ยุ่งได้ ในแบบที่ช่วงเวลาที่ต้องจองไม่รอด

ที่ที่ผู้ใหญ่จะอยู่ได้

ฟังดูเป็นเรื่องเล็ก แต่ไม่เล็ก ถ้าการรอหมายถึงยืนกลางแดดหนึ่งชั่วโมง เดี๋ยวก็จะมีคนในบ้านเริ่มหาเหตุผลที่จะไม่ไป ร่มเงา เก้าอี้ และแอร์ ทำให้เรื่องแบบนี้อยู่ได้เป็นปี

แล้วเราอยู่ตรงไหน

Lions FC Girls ซ้อมบนสนามมีหลังคาที่บางนา เวลาเดิมทุกสัปดาห์ และมีที่ติดแอร์ให้ผู้ปกครองนั่งรอ ไม่มีอะไรหรูหราในนั้นเลย และนั่นแหละคือเหตุผลที่ครอบครัวเดิม ๆ ยังมากันอยู่