ฟุตบอลช่วยให้เด็กขี้อายกล้าพูดได้อย่างไร

สนามฟุตบอลเป็นที่ที่เงียบไว้ได้ยาก บอลมาถึงไม่ว่าเธอจะบอกว่าอยากได้หรือไม่ และเพื่อนร่วมทีมที่กำลังจะถูกเข้าสกัดจากข้างหลังก็ต้องมีใครสักคนบอกเธอ

เกมจึงบังคับให้เธอพูด โดยไม่ต้องมีใครจับมานั่งฝึก เธอเรียกบอล เธอบอกกองหลังว่ามีคนคุมให้แล้ว เธอพูดอะไรบางอย่างหลังความผิดพลาด ซึ่งจะช่วยหรือไม่ช่วย และเธอรู้คำตอบภายในเวลาประมาณหนึ่งนาที

อีกครึ่งหนึ่งคือการฟัง การซ้อมหนึ่งครั้งคือสายธารของคำสั่ง ครึ่งหนึ่งมาถึงตอนที่เธอกำลังวิ่ง และผู้เล่นที่ไม่รับฟังก็จะยืนผิดตำแหน่งในขณะที่คนอื่นอยู่ถูกที่ นั่นเป็นบทเรียนเรื่องการฟังที่เร็วกว่าในห้องเรียน

และอีกมากไม่ได้ใช้คำพูดเลย การยกมือ การชำเลืองมอง การวิ่งที่บอกเพื่อนว่าบอลควรไปทางไหน ทีมของเราพูดกันหลายภาษา และเด็กที่ไม่มีภาษาร่วมกันเลยก็ยังเล่นด้วยกันได้ดี ซึ่งบอกได้ว่าการสื่อสารของทีมส่วนใหญ่ไม่เคยอยู่ที่คำพูด

ข้อนี้ผู้ปกครองมักสังเกตเห็นที่บ้านก่อนจะสังเกตเห็นเรื่องฟุตบอล